MİHMAN
Uzuyordu gece
Uzuyordu zaman
Beldenin ışıkları altındaydı yalnızlık bestesi
Hicrana bulanmıştı o anlarda mekân
Hasret türküleri doluyordu her yere
Ses sesi duymuyordu
Manzara darmadağın
İçinden gelmiyordu huzur
Hüzne kapı aralıyordu gece
Karmaşanın ortasında bir suret beliriyordu
Günlerin içine resmin çiziliyordu
Tarihin kaydettiği en güzel sessizlik senfonisi çalıyordu
Ben duyuyordum
Sen işitmiyordun
Geceydi
Göz gözü görmüyordu
Aşk diyordum
Berlin duvarından daha keskin bir çizgiyle bölmüştü benliğimi
Sen yoktun
Gece sesleniyordu sabahlara
Mekânın adı yoktu
Biliyordum
Sen görmüyordun
Nevbaharlarımız vardı
Adı bile anılmamış hayallerimiz, ırmak gözlerinde parlayan
Gökyüzünde hasretle beklenen yıldızlarımız
Hepsi gecedeydi
Hepsi geceyle geldi
Sen yoktun…
About The Author
