Müzeyyen Gümüş
Yalnızlığın ufkunda yürüyen bir ben
Kaç rüzgâra orak biçti şu aman gönlüm
Gün gelir uzaklarla sarılan
Gün gelir buz kollardan sıyrılan gönlüm
Talas’ın dağları kadar yalnızlığım
İçimde savrulan kar fırtınaları
Kâh gökyüzüne asılı kalmış gönlüm
Kâh yeryüzünden azade gönlüm
Devrilip giden zaman, susmuş saatler
Yakın bildiklerimden sonsuz bir ırak
An olur doğar karlı ufuklardan eflatun bir düş
An olur batar kızıl ufuklara kırık bir düş
Kocaman bir yalnizligim kaldı sende Talas,
Sende durulmayan gözyaşlarım
“Ey Sevgili” diye yakardığım geceler
Sende, memleket sabahlarına uyanan hayali gözlerim…
About The Author
