RÜMEYSA N. Ç.
Kırılmış kalbimle yıkılmış duvarlarım arasında yürüyorum.
Her adımda yeni bir hüzün ve karmaşanın içindeyim.
Umudumu kime bağlamalıyım? Kim kurtaracak beni?
Ayak bastığım cam kırıklarında kanayan ayaklarımdaki acı, hatalarım kadar acı vermiyor bile…
Neyi bekliyorum?
Düne kırgınım yarından korkuyorum bugünü yaşayamayan bir çocuk gibiyim kime sığınmalıyım? Hangi limana demirleyeceğim? Hangi limandan kaçacağım? Rüzgârın sesinde hissediyorum cevapları duyamıyorum. Belki rüzgârda duymuyordur benim çığlıklarımı sessizliğin ölümle ilgisi var mı ?
Adımlarım yavaşladı, ne çaresiz kalmışım meğer, nasılda ışıkları kapatmışım kendime karanlığın beni almasını beklediğim her saniye.
Yıkıldı duvarlarım. Arasında kalmaktan kurtulmaya çalışıyorum sessizce. Umutlarım için birine ihtiyacım var mı? Ne bağlanmışım meğer birilerine nasıl yorulmuşum tutunmaktan!
Kanayan yaralarım için ilacımı kimden isteyeceğimi düşündüm ben.
Rüzgar hangi cevapları veriyorsun bana? Asıl korkumla ne yapmalıyım hangi silahın sesinde saklı kaçışlarım ya da hangi müziğin ritminde saklı mutluluğum? Ne bekledim kendimden?
Sadece mutlu olmayı diledim ben…
Melisa….
Melisa’nın ilk haberini aldığında istemsizce nefesimi tuttum. Sonrada Twitter’dan paylaştığı yazılara baktım okuduğumda gözyaşlarına hakim olamadım. Bir kızın sığınacağı liman babasıdır. O limandan ayrılacağı kendi iradesi ile yelken açacağı yarınları olur, ama Melisa’nın sığınacağı limanı müzikler olmus. Tesekkurler en azından müziklerin bir süre de olsa mutlu etmesine yardım ettiği kız için. Bir müzik her zaman dinlemesem de bende güzle duygular uyandıran müzik, bir çok insanın yaşam umudu ve baba… Kelimelerim kayboldu.
About The Author
Kelimeleriniz kaybolmuştur bile bunları yazabilmişsiniz rikkatli kalbinizle…Yüreğinize sağlık…
Neyi bekliyorum? demişsiniz. Hepimiz bekliyoruz…
Elinize sağlık…
Yazınız çok güzel. Insan hayatı, Sevgi ve sorgulanması gereken mevzuları ele almanız ve yansıtmanizi çok beğendim. Tebrikler.