DIZELER TUTTU ELIMDEN

Canan Duyuş

Gaflet uykusunda yatar uyanmaz  

Can gözü kapalı gafilân çoktur…”

Çok uykuyla hemhal olduğum bir günün sabahında dilimde bu dizeler dönüp duruyorum evin içinde. “Gidişatın iyi değil!” diyorum kendime. Aynanın karşısında kendimle yüzleşiyorum. Gözlerimle bir yolculuğa çıkıyorum.

“Hoşça bak zatına kim zübde-i âlemsin sen / Merdum-i  dide-i ekvân olan âdemsin sen” diyerek Şeyh Galip yol gösteriyor bana. Daha yeni okuduğum ‘Lâ’ isimli romanda yazar bu dizeyi de almıştı satırlarına. Gülümsüyorum. “Bak sen!” diyorum kendime. “Demek ki arada iyi işler yapmışsın!” Yaşadığım şu günleri düşünerek… Öylesine, donuk, yeknesak…

         Oysa ben böyle miydim? Allah’ım bugünü şiir günü ilan ettim kendime. Her şey bana bir şiir dizesi olup selam veriyor. “Ben böyle bakıp durmayacaktım dili bağlı…” diyor Mehmet Akif. Sonra Mehmet Akif’li dizeler art arda kuşatıyorlar etrafımı. Safahat’ın yaprakları arasında yürüyor gibiyim. 

“Ey dipdiri meyyit! İki el bir baş içindir.

Davransana.. Eller de senin, baş da senindir!” diye haykırıyor bana ruhumun şairi. “Dipdiri Meyyit” nasıl ve ne kadar da güçlü bir tezat bu böyle! Ellerime bakıyorum. Bir zamanlar kalem tutan, sınıftaki tahtaya bir şeyler yazan, başında toplanmış öğrencilerine şiirler okuyan ben!  “Hocam” diye bir ses işitiyorum. Yıllar yıllar öncesinde kalp sandığıma sevinçle kilitlediğim.  Ve devam ediyor o ses: “Ders anlatırken gözleriniz parlıyor!” O gün öğrencime verdiğim cevabı tekrar ediyorum: “Gözlerim ışığını sizden alıyor.” Haftanın sözleri  etkinliğimiz vardı bizim. Çok ümitsiz ve olumsuz bir hava estiği bir ders vaktinde o haftanın sözü:

“Âtiyi karanlık bilerek azmi bırakmak 

  Alçak bir ölüm varsa eminim budur ancak!”

(Mehmet Akif) olmuştu. Öğrencilerime “Pansuman Dizeler” diye ezberletmek istediğim dizeler, şimdi benim imdâdıma yetişiyor işte! Hatırlıyorum…

”Gün Olur Asra Bedel” deki gibi hatırlıyorum. Kim olduğumu, kötüye yorumlanan niyetlerimi hatırlıyorum şimdi. “Kim Olduğunu Hatırla!” diyor Aytmatov. Ben de bu uyanış emrini kendime diyorum. Hatırladıklarım güzel tatlar. Sanki çok susuz kalmışım ama yavaş yavaş gitmeye başlamış bu susuzluğum. Gülümsemeye başladım. İyi bir şey olsa gerek bu halim! Bir iyileşme emâresi… 

   İmgeler değiyor bakışlarıma. İmgeyi kendime hatırlatmaya çalışıyorum. Edebî hafızamın öğrencisiyim şimdi: “Şairin sınırsız hayal gücüyle, günlük yaşantıda bir araya getiremeyeceğimiz kelimeleri…”

“Sen geldin, benim deli köşemde durdun.” diyor Sezai Karakoç. Evet ‘Deli Köşe’ bir imge. Aklımı yokluyorum. Sonra da deli köşelerimi bulmaya çalışıyorum. Ne delilikler geçiyor içimden. Deli düşünceler… Hayır hayır. Çok şükür iyiyim. Delirmedim! Şairin dediği gibi, belki deli köşelerim var ara sıra gidip oturup, kimseler duymadan kimi zaman delice ağladığım, kimi zaman kendi kendime konuştuğum, kimi zaman da kahkahalar attığım. Deli Köşe…

   İmge…

“Zincirlerle çekiyor işçiler

  Güneşi yatağımın başına 

  Ben nasıl çıkarım bu kirli yüzle

  Güneşin karşısına

  Kuşlar başucumda toplanmış

  Perdeleri açılıyor sabahın

  Ben nasıl sokarım bu tembel vücudu

  Bahçesine Allah’ın?” (Celal Sılay)  Ne çok severdim bu dizeleri. İşçilerin güneşe zincirler takarak yanıma kadar güneşi getirmeleri… Aydınlığa gözlerini yumunca insan, bazen böyle gayret gerektirir ışığı görebilmesi! Sahi ben en son ne zaman izledim güneşin doğuşunu? Halbuki “akıllı insan güneşi üzerine doğdurmaz!” der eskiler. 

“Uyan ey gözlerim gafletten uyan 

  Uyan uykusu çok gözlerim uyan!…” Hem bedenen hem kalben uykulardan uzağa atmalıyım kendimi. İçimin kıpırtısında harekete geçmeliyim. Her gün yeni bir gün olmalı.  Mevlana Hazretleri’nin o müthiş dizeleri zihnimden kalbime akıyor:

     “Her gün bir yerlerden göçmek ne iyi

       Her gün bir yerlere konmak ne güzel

       Bulanmadan donmadan akmak ne hoş

       Dünle birlikte gitti cancağızım

     Ne kadar söz varsa düne ait 

     Şimdi yeni şeyler söylemek lâzım!”

Cama vuran pıtır pıtır seslerle başımı pencereye çeviriyorum. Dışarda yağmur yağıyor. Yağmur…

Ne büyük bereket, rahmet, toprağa değen serinlik… Yağmur dolu dizeler içindeyim şimdi. Bir yağmura bakıyorum, bir de aynaya.

 “Bu yağmur bu yağmur

   Bu kıldan ince

   Nefesten yumuşak yağan

   Bu yağmur

   Bu yağmur bu yağmur 

   Bir gün dinince

   Aynalar yüzümü tanımaz olur” diyor Necip Fazıl. Dinsin istemiyorum bu yağmuru. Aynalar yüzümü tanımaya devam etsinler. Yaşayıp güzel şeyler yapayım. Üzerimdeki ölü toprağını atma vaktidir şimdi. Alışkanlıklarımdan, ataletten, kurtulup ümitsizliği yenmem gerekli. Bunca şiirin ve şairin bir aynadan bana baktığı şu demle toparlanmalıyım.

   “Her dem yeniden doğarız

     Bizden kim usanası” diyor Yunus Emre Hazretleri tebessümle. Nasıl desem, ne söylesem de sözlerim kifayetsiz kalır benim. Yunus Emre’ye kendi dizeleriyle  mukabele ediyorum:

       “Yunus ne hoş demişsin  

        Bal u şeker yemişsin

        Ballar balını buldum 

        Kovanım yağma olsun”  

Çocuklarım sesleniyorlar bana ortancamın karnı acıkmış, küçüğüm üstüne su dökmüş. Büyüğüm kendi halinde…Hayat işte! Hep aynanın karşısında dizelerle yaşanacak değil ya! Zaman diyorum. Tebessüm ediyorum.

  “Ne içindeyim zamanın 

    Ne de büsbütün dışında…” (Ahmet Hamdi)

About The Author

Şerif Aydın

See author's posts