Mihman
Kim bilir
Hazan yelinin yerine kışın ayazı gelince
Karlar etrafta savrulup ağaçlar titreyince
Belki bahara daha çok inanırız…
Kim bilir
Görüntün kaybolup sesin gidince
Simanın her zerresi zihnimden göç edince
Suretlerde seni aramaktan vazgeçince
Belki kendimle buluşurum
Kim bilir
Zamana meydan okumaktan vazgeçince
Mekânın içinde kaybolmayı seçince
Kabahati senden çok bende bilince
Belki geleceğe daha ümitli bakarım
Kim bilir
Göç edince memleketimden
Varınca yeri bilinmeyen menzile
Soğuk bir kış günü geçtiğim nehirden
Belki bir gün bahsederim kendimden
Kim bilir
Yalnızlık alın yazımla birleşince
Tek başıma kalıp sessizce gidince
Gözlerin göremediği âleme erişince
Belki bir gün beni hatırlarsın
Kim bilir
Kalbimin içinde ağlayan çocuk
Gönlümde ırmaklar var gözlerime akan
Olmak veya sahip olmak arasındaki uçurum
Kendinden geçmenin eşiğinde bir adam
Belki sakince her şeyi izliyordur…
About The Author
