HARUN ATİK
Yalnızlık, sen ne kadar tatlısın öyle
Herkese peçeni açar mısın böyle
Dertlilere derman olduğunu söyle
Fırtınada kalmışa kuytu musun sen
Hira gibi, Gülhan’a huzur musun sen
Kirimden arındıran dupduru kurnam
Sal üzerime rahmetini biraz yunam
Bu halimle Yusuf’un ruhunu duyam
Gönlümü aydınlatan nur musun sen
Zindanda okuduğum okul musun sen
Sahipsiz kalan gönlüme sen sahip çık
Coşkundan garibe de versen birazcık
Görsün ki burada her şey berrak açık
Rahmana ulaştıran yolum musun sen
Ba’su ba’del mevt olan sonum musun sen
Bazen keder olur çökersin içime
Sokarsın ruhumu biçimden biçime
Zorlarsın beni en büyük seçime
Ah eylediğim zelil sonum musun sen
Kemter aldatan rezil oyun musun sen
Kor olup ta sararsın dört bir yanımı
Doldurursun harınla her bir anımı
Sılaya hasretim, yakarsın canımı
Vuslatıma bir ışık olur musun sen
Söz verip te sözünde durur musun sen
Uçanı kıskanma o benim sineğim
Çillenmiş soğan onu hemen dikeyim
Üçümüz var canlı başka ne diyeyim
Bu hanede bizimle durur musun sen
Ebediyen dostumuz olur musun sen
Sen öğrettin, tek o var, gayrısı yalan
Ondan başka kim var ki kuluna kalan
Neyim varsa benim hepsi bir gün talan
Ötede bu kıtmiri korur musun sen
Affımın vesilesi olur musun sen
About The Author
