Zehra Erten
Dünyanın bana göre uzak bir köşesinde
Meksika’nın güneyinde
Durango diye bir şehirde
Kenar mahallenin birinde
17. sokakta
Tek katlı bir evde
Yaşayan bir kadın
Yaşı hafif geçkin
Sırtında beliren yükü eski günlerin
Gözlerinden siyah ışıltılar toplayan aşkın
Hani nerede o gençlik kahkahaların!
Battı mı güneş
Bir karnaval artığı gibi aldın mı
Dipsiz karanlığı koynuna?
Jasiel koydum adını
Bir şiir yazacağım sana, bir hikâye…
Hiç bilmediğin bir dilde
Ve ihtimal hiç hissetmeyeceğin bir şekilde
Bu gece
Açar mısın yüreğinin gizini
Yüreğinin gizini gömmüş derinlere bu hemcinsine
Seni ben anlarım kadın sezgilerimle
Şefkatim, anaçlığım ve gözlerimdeki sevgiyle
Farkeder mi sanıyorsun konuştuğumuz diller
Üzerimize yapışmış bir dünya kimlikler
Ahlak
Töre
Kültür
Ve din
Anlaşılmaz ve çetin
Bıraktım bak ben hepsini
Can taşıdıktan sonra ne önemi var ki
Otur dök içini!
Güneş mesela üşütüyor mu senin de kalbini
Analığı taşıdın mı yüreğinde ömrünce bir kor gibi
Zamanı gecikmiş sevmelerin oldu mu
Kalır mısın kalabalıklarda yalnız,
Ya da anlaşılmak çoğu zaman hayal mi oldu ?
Kapat hadi ne renk olduğunu bilmediğim gözlerini
Git hayalini kurduğun maviliklere
Heyben bir dolu çocukluk, gençlik
Sever misin çiçekleri sen de?
Yollarımız hiç kesişmeyecek ihtimal
Ve ben bu şiiri unutacağım biraz zaman geçince
Okuyanlar dudak bükecek belki
İlham kıtlığına verecek serseri dizelerimi
Bulur öyle bazen insan
Yabancı yüreklerde kendini
About The Author
Güneş mesela üşütüyor mu senin de kalbini – Zamanı gecikmiş sevmelerin oldu mu – Yollarımız hiç kesişmeyecek ihtimal ,Ve ben bu şiiri unutacağım biraz zaman geçince – Bulur öyle bazen insan , Yabancı yüreklerde kendini—
çok iyi seçilmiş kelimeler. hele bunlar. bu cümlerere bayıldım. edebiyatın bizleri, birbirleri anlayanları ise edebiyatın buluşturması ne kadar da güzel. tebrikler ve teşekkürler.