Umut

Gülhanım Anulur

  Bugünlerde bir yanım umutsuzluk denizinde yüzüyor

 İçimdeki fırtına çok şiddetli koparcasına kıyamet.

Güzelligini yitirmiş deniz mavisi dalgalar eşlik ediyor, 

Gel git yaşıyor çaresizliğim. 

Haykırıyorum ama duyanım yok! Gözyaşlarıma sıgdıyorum acizliğimi.

Kalbimin odakcıklarının birinde derdest ediliyor çığlıklarım

Düşüyor gönlümün enginliklerine sevdam

Yorgun düşmüş, demir parmaklıklar arkasında bedenim

Bir daha dönememe hissinin zindanından çıkamıyor

Sıkıstırılmış vakkum gibi toparlanmış görünse de içi darma duman

Dalı kırılmış, kuyusu susuz, bahçesi talan …

İsyanlarda ama isyanı kime? 

Her gün aynı derde uyanıyor kalbim, yorgun düşüyor akşama.

Uyanası gelmiyor, düğümler atılıyor ruhuma ard arda.

Umutsuzluğa teslim olmamak için çırpınıyor bedenim.

Sonra “teslim olma” diyor diğer yanım alabildigine tuhaf yumusak bir sesle

Yoksa yüreğinle konuşmaya engel olur.  

Sabahını bilmediğimiz halde çalar saati kurup uyumaktır umut, 

Bir kibritte sen yak, sonra sıcağı ile ısıt yüreğini 

Al umudunu pencere kenarına koy yeşillensin, çiçeklensin, kelebekler uçuşsun etrafında!

Güzel şeyler hep zorlu yolların sonunda

Bırak artık ödünç alınmış ışığı, kendin ışık ol!

Güneş gibi ışık saç etrafına  yılma batmaktan ve doğmaktan

Ruhunu demlendir inancınla ve huzuru kokla yudumlarken

Özüne dön ki nefesin sonsuzluk bestesini mırıldanmaya başlasın yeniden

Bak! her şey döner, ay döner, güneş döner, dünya döner…

Geceler gündüze, hastalıklar şifaya, hüzünler mutluluğa döner. 

Gün gelir bir gün sen de dönersin umut ettigin hayallere. 

About The Author

Şerif Aydın

See author's posts