JASİEL 

Zehra Erten

Dünyanın bana göre uzak bir köşesinde 

Meksika’nın güneyinde

Durango diye bir şehirde

Kenar mahallenin birinde

17. sokakta

Tek katlı bir evde

Yaşayan bir kadın

Yaşı hafif geçkin 

Sırtında beliren yükü eski günlerin

Gözlerinden siyah ışıltılar toplayan aşkın

Hani nerede o gençlik kahkahaların!

Battı mı güneş

Bir karnaval artığı gibi aldın mı

Dipsiz karanlığı koynuna?

Jasiel koydum adını

Bir şiir yazacağım sana, bir hikâye… 

Hiç bilmediğin bir dilde

Ve ihtimal hiç hissetmeyeceğin bir şekilde

Bu gece

Açar mısın yüreğinin gizini

Yüreğinin gizini gömmüş derinlere bu hemcinsine

Seni ben anlarım kadın sezgilerimle

Şefkatim, anaçlığım ve gözlerimdeki sevgiyle

Farkeder mi sanıyorsun konuştuğumuz diller

Üzerimize yapışmış bir dünya kimlikler

Ahlak

Töre

Kültür 

Ve din 

Anlaşılmaz ve çetin

Bıraktım bak ben hepsini

Can taşıdıktan sonra ne önemi var ki

Otur dök içini!

Güneş mesela üşütüyor mu senin de kalbini

Analığı taşıdın mı yüreğinde ömrünce bir kor gibi

Zamanı gecikmiş sevmelerin oldu mu

Kalır mısın kalabalıklarda yalnız, 

Ya da anlaşılmak çoğu zaman hayal mi oldu ?

Kapat hadi ne renk olduğunu bilmediğim gözlerini

Git hayalini kurduğun maviliklere

Heyben bir dolu çocukluk, gençlik

Sever misin çiçekleri sen de?

Yollarımız hiç kesişmeyecek ihtimal 

Ve ben bu şiiri unutacağım biraz zaman geçince

Okuyanlar dudak bükecek belki

İlham kıtlığına verecek serseri dizelerimi

Bulur öyle bazen insan 

Yabancı yüreklerde kendini

About The Author

Şerif Aydın

See author's posts